Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΣΧΑ

Τ ληθιν Πάσχα

Το Μητροπολίτου Ναυπάκτου κα γίου Βλασίου εροθέου



.         νάσταση το Χριστο, τ «αρ το τους» κα τ «αρ τ πνευματικόν», δν εναι μία νάπαυλα στν βορ κα στν φθορ τς χειμερίας νάρκης, λλ εναι πόδειξη νς λλου τρόπου ζως, μις «λλης βιοτς», χι τς θανς, λλ τς ρθρινς, το ρθρου μις λλης ζως.

.      Στος ερος Ναος κάθε μέρα τν Μ. βδομάδα πολαμβάνει κανες μία «σκηνοθεσία» αώνων, να τυπικ πο καταρτίστηκε π τν σκηνοθέτη τς ργόσυρτης παράδοσης μ γάπη, πόθο καρδιακό, προσδοκία πνευματικο γάμου, μία ναλλαγ τροπαρίων κα εχν, ερέων κα ψαλτν, κίνησης λόγων κα λογίας σωτερικς, μία πραγματικ γαμήλια τελετή.

.       κε κούει κανες γι τν Νυμφίο πο ρχεται «ν τ μέσ τς νυκτός», γι τν «Νυμφνα τν κεκοσμημένον», κα παιτεται ν χη κανες «νδυμα γάμου» γι ν εσέλθη σ ατόν, γι τ «κούσιον πάθος» πο τ ζ θυσιαστικ ποιος γαπ πραγματικ κα χι ατιστικ γι τν γάπη στν ράσμιο Νυμφίο πο ρχεται γι «γάμους» κα πρόκειται ν δώση «δρα» νυμφικά, λλ κα διος εναι «Νυμφίος κάλλει ραος παρ πάντας νθρώπους», γι τν πόρνη πο δοξάστηκε γιατί γάπησε πολ «κα ξαίφνης σώφρων φθη», χωρς λλες διαδικασίες, γι τν Νυμφίο τς κκλησίας πο «λοις (μ καρφι) προσηλώθη» στν Σταυρό, γι τν «ραον κάλλει παρ πάντας βροτούς», πο φαίνεται ς νεκρός, Ατς πο ράϊσε τ πάντα γι τ «γλυκ αρ», το νεκρο κατ τν νθρώπινη φύση, λλ ζωντανο κατ τν θεία φύση, Ατο πο λαμψε «κ το τάφου ραος δικαιοσύνης μν λιος».


.       λες ο κφράσεις ατς δηλώνουν τι  Χριστς ρχεται ς Νυμφίος καὶὄχι ς δεσπότης ξουσιαστής, θέλει ν συνάψη γάμο πνευματικ μ τννθρωπο κα ν τν γεμίση μ δρα κα χι ν τν κμεταλλευθ θρησκευτικ κα ξουσιαστικά. Νυμφίος, ρωτας, θυσιαστικ γάπη, θάλαμος νυμφικς τάφος κα δης, συνάντηση μετ τν νάσταση μ τος Μαθητές, κόμη κα μ τν ρνητ Πέτρο, γι ν δώση τ δρα τς ερήνης κα τς χαρς. λα ατ δείχνουν τι εναι Θες γάπης. Κα θυμίζουν τν λόγο το γίου Διονυσίου το ρεοπαγίτου, πο τν παναλαμβάνει γιος Μάξιμος μολογητής, τι Θες εναι ρως κα ραστόν, κα ς ρως κινεται πρς τν νθρωπο κα ς ραστν λκύει πρς τν αυτό Του τ το ρωτος δεκτικά.

.          Ατ ν τ ντιπαραβάλη κανες πρς τν λλη κατάσταση, τν θρησκευτική, πολιτικ κα λαϊκή, τοι τος Γραμματες κα Φαρισαίους πο εναιποκριτς κα κφραστς το σκληρο νόμου, τν Πιλάτο πο φοβται ν μ χάση τν ξουσία του τν πολιτική, τος φοβισμένους μαθητς πο ζον φανταστικ μ τν διοτέλεια κα τν νδοξη μεσσιανικότητα, τος Σαδδουκαίους πο ζον μ τν λευθεριάζουσα λογική, τν λα μ τς πιπόλαιες μεταπτώσεις, τότε βλέπει τν νέραστη ζωή, πο κινεται ξω π τν Νυμφώνα τνορταστικό.

.        Τελικά, Θες τς ρθοδόξου κκλησίας δν εναι σαδιστς Πατέρας το Σάρτρ, λλ Θες τς θυσιαστικς γάπης το Παπαδιαμάντη. Δν εναι φεουδάρχης Θεός, πο πιθυμε ν ξιλεώνεται μ τ αμα το Υο Του, κατ τος σχολαστικος θεολόγους τς Δύσεως, λλ Νυμφίος πο ατοθυσιάζεται γι ν γίνη φάρμακο ζως γι τν νθρωπο, κατ τν γιο ωάννη τν Χρυσόστομο εναι φαινομενικ ττημένος πο νικ τν θάνατο, ποος μοίαζε γι νικητής.

.        Ξέρουμε π τν καθημερινή μας μπειρία τι κάθε δον συνδέεται μ τν δύνη. Λεονάρντο ντ Βίντσι σχεδίασε μία νδρικ σιλουέτα σχισμένη στ δύο στ ψος τς κοιλις, μ «δύο κορμιά, δύο γενειοφόρα κεφάλια, κα τέσσερα μπράτσα, σν σιαμαα δίδυμα νωμένα στ μέση» κα τιτλοφόρησε τ σκίτσο ατ «λληγορία τς δονς κα το πόνου». τσι κυλ  νθρώπινος βίος, φο  δον φέρνει δύνη-πόνο, κα  νέα δον γι τν πέρβαση το πόνου φέρνει μεγαλύτερη δύνη, πότε δημιουργεται νας φαλος κύκλος. Ατ θγίνεται ως του βιώση κανες τν πόνο τς ατοθυσιαστικς γάπης, στε νζήση τν λλον τρόπο ζως, τν κούσια δύνη πο θεραπεύει κάθε παράλογηκούσια δονή.

.         ληθιν ζω σταυρώνεται γαπητικ κα κατεβαίνει θριαμβευτικ στν δη τς πελπισίας κα το θανάτου. πνευματικς λιος νατέλλει π τν ζωοδότη τάφο. ληθιν ζω πηγάζει π τν Σταυρ κα τν ατοκένωση. Νυμφίος πο προσφέρει περκόσμια γάπη κάνει γάμους μ ατος πο σταυρώνουν τν φιλαυτία κα γαπον. Ντοστογέφσκι βαλε στ στόμα το ββ Ζωσιμ τ ρώτημα «τί εναι Κόλαση», λλ κα τν πάντηση, τι Κόλαση εναι «τ μαρτύριό το ν μ γαπάει κανείς». Κα συνεχίζει: «Μία φορά, μέσα στ πειρο, τ μετρο σ χρόνο κα σ διάστημα, δόθηκε σ μία πνευματικ παρξη – μ τν μφάνισή της στν Γ δυνατότητα ν πε στν αυτό της: πάρχω κα γαπ». Πόσες φορς χάνουμε ατ τν εκαιρία.

.         Νυμφίος, «κάλλει ραος», πο σταυρώθηκε π γάπη γι τν ρωμένο, πο νέτειλε κ το τάφου ς λιος, δείχνει τν «μανικ» πόθο τς γάπης, φανερώνει τν λλον τρόπο ζως, τν λλη βιοτή, πέρα π τν πάνθρωπη μέγκενη τς οκονομικς κρίσης, δείχνει τι  κάθε «κόλαση» εναι μία εκονικ πραγματικότητα πο συνδέεται μ τ ψεδος κα τν περηφάνεια.Κα ταν ποσυνδέση κανες τν πρίζα, ξαφανίζεται μέσως εκονικ πραγματικότητα κα ρίχνει τν νθρωπο στ σκοτάδι τς πόγνωσης.

.        ναζήτηση το «εναι», πέραν το «χειν», πιδίωξη τς λευθερίας πέραν τς τομικς ετυχίας, βίωση τς φιλοθεΐας κα φιλανθρωπίας, πέραν τς φιλαυτίας, εναι λλος τρόπος ζως κα βιοτς – παρξιακς κα πνευματικς –, τ ληθιν Πάσχα, « διάβαση το Λόγου στν νθρώπινο νο».